Naucz się żyć z Bogiem, a będziesz czerpać nieustające bogactwo.Tak niewiele Bóg potrzebuje dostać od nas, pomaga nam w życiu a nie umiemy Mu się odwdzięczyć. To naprawdę bardzo niewiele. Chce modlitwy i pamięci o Nim w dni powszednie i święta. A my ludzie nie jesteśmy w stanie Mu tego dać, przecież to tak niewiele. Módlmy się chociaż w zaciszu własnego domu skoro nie potrafimy w kościele. Wiele osób chodzi po to by się pokazać lub "odbębnić" obowiązek rodzinny. Wiadomo, ze z dziećmi trzeba iść do kościoła, bo co ludzi powiedzą, źle to wygląda by nie pójść, a to nie tędy droga. To nie jest na pokaz. To nie jest dobra postawa. Jednak człowiek decyduje i wybiera, co dla niego jest najlepsze, jeśli nie chce wierzyć w Boga to nie wierzy. Ten, kto wierzy, zapomina o Bogu, o jego istnieniu. Jest zaganiany, zabiegany, ciągłe sprawy na głowie, praca, dom, rodzina, nic więcej. Nie ma czasu na modlitwę i rozmowę z Bogiem. Teraz ludzie muszą w niedzielę pracować, kiedyś tak nie było. Ludzie świętowali i odpoczywali, niedziela to dzień Boga, dzień odpoczynku, dzień modlitwy i kontaktu z Bogiem.

Początki kultu Dominującym motywem w życiu każdego człowieka jest Bóg. Jest on uosobieniem kultu Jezusa do Ojca, a także do wszystkich ludzi. Objawia się on bardzo często w piśmie świętym, jako symbol serca, czyli znaku miłości Boga do człowieka i człowieka do Boga. Już stary testament nakazywał człowiekowi miłość. Stwórcę. Gdy Jezus umarł na krzyżu i jego bok przebiła włócznia, w świątyni Jerozolimskiej rozdarła się zasłona, która strzegła dostępu do sancta sanatorium. Oznaczało to, że ponieważ dokonało się odkupienie droga do Boskiego miłosierdzia była już wolna, a w miejsce starego surowego prawa, ustanowione zostało prawo miłości. Rana w boku zbawiciela, oraz jego zranione i otwarte serca będą przedmiotem ludzkiej kontemplacji przez wszystkie wieki. Celem człowieka jest naśladowanie cnót zbawiciela poprzez utożsamienie się z jego uczuciami, pragnieniami i miłosierdziem. Sam Jezus przedstawia swoim wiernym Serce, jako wzór godny naśladowania. Od tego serca ludzie mogą oczekiwać wsparcia w każdej sytuacji.

W Biblii istnieją dwa opisy stworzenia świata, które się od siebie nieco różnią. Pierwszy jest młodszy i powstał prawdopodobnie podczas niewoli babilońskiej. Ten pierwszy opis należy do tradycji kapłańskiej. Drugi do jahwistycznej. Dopiero po zakończeniu niewoli doszło do połączenia obu tych tradycji, nadał temu ostateczny kształt ostatni redaktor pisma świętego. Żydzi nie wybrali jednej wersji, bo mają ogólny wielki szacunek do wszystkiego co święte i czczą obie części tak samo. Oba rodzaje opisów różnią się porządkiem stworzenia świata i człowieka. W opisie o tradycji kapłańskiej, człowiek jest postawiony na szczycie piramidy. W pierwszym jest tak jak w ewolucjonizmie - człowiek stoi na szczycie drabiny. Jest ostatnim stworzeniem. Cały akt stwarzania kończy się na człowieku. Jest on ukazany jako najdoskonalsze stworzenie. Cały akt stworzenia zmierza do stworzenia człowieka. W opisie starszym jest odwrotnie, Człowiek jest najbardziej umiłowanym stworzeniem.